JADŁOSPIS
HOME
SIEĆ ŚMIECHu
TIDA TIDA
DOWCIPY
NAGROBEK
NASZE GIERce FLASHOWE
GANJA SWEEPER
TETRIS
KIKUGI
MEDIA
FLASHKI
TEXTy
TWÓJ KOMP W NOCY
EWOLUCJA MÓZGU
ZATRUDNIMY
PIES SIĘ ZESRAŁ
TEKSTY
KUBUŚ PUCHATEK
MUMINKI
JAJA W ZESZYTACH
POEZJA
PAMIĘTNIKI
PYTANIA
GRAFFa
GALERIA ŚMIECHU
UNTITLED-COMICS
REAL LIFE PL
DEFORMATOR TWARZ
KARYKATURY
KROWY W ASCII
PIERDY
KSIĘGA GOŚCI
ZAMÓW MAILa
POWIADOM ZNAJOMEGO
o SMIECH.NET
AUTORzy
WSPÓŁPRACA
Kalkulatory online


SMIECH.NET
tworzy ekipa z
3RedAnts Studio



Inne nasze strony:
mms
calculla.pl
calculla.com
tooschee
 TEXTY

NOWE
Moja wersja piekła
Arxel Entering The Matrix
Komarzyca i kornik
Życie na Marsie
Byłem w niebie
Rodzaje gówna
Matrixo-maniak
O woskowaniu łodzi
Lokatorka
Czerwony K-ptueq
Matura z polskiego i fizyki
Pytania z matury w Pruszkowie
PARODIE
Hobbit - tam i z powrotem
Historia króla Artura
PRZEKRĘTY
Życiowy przekręt
Rękawiczki
Podanie o pracę
ZDZIERKA Z...
Antyreklamy
Rady dla początkujących kierowców
Hodowla mężczyzn
Analiza chemiczna kobiety
Automatyczne sekretarki
Jak korzystać z bankomatu
Katolicki regulamin uprawiania sexu
Zabawa dziurkami
Zasady golfa sypialnego
PYTANIA
Jaki jest typ twojej partnerki?
HISTORYJKI
ONLY ONE
Blokada rolnicza
Historia aniołka
Jej pierwszy raz
Komunikaty wojenne
Korzystanie z ubikacji na uczelniach
Krześlak
Lądowanie na księżycu
Leć
List od matki
Moja codzienna droga do szkoły
Raport z wypadku
Stworzenie Świata
Wyprzedzanie
SPORT
Scenariusz meczu
Powiedzonka komentatorów
ODZYWKI
Odzywki
Odzywki nauczycieli
WYLICZANKI
10 przykazań szczęśliwego człowieka
30 zdań które może powiedzieć KOBIETA gołemu mężczyźnie
Dlaczego kura przekroczyła ulicę
Dzienniczek ucznia
Jesteś zmęczony?
GRAFITTI
Ogłoszenia parafialne
Opisy wypadków
Polowanie na słonia
Religie
Skala sily wiatru
Użytkownicy komputerów
W temperaturach
Z notatnika milicjanta
INNE
Modlitwy kulinarne


KRZEŚLAK


Pewnego razu połknąłem krzesło. Rozumiecie, nogi w nogach, nogi z dupy, a oparcie oczywiście na plecach. Właściwie był to zwykły dzień i nic nie zapowiadało tej tragedii. Po prostu siedzę sobie przy śniadaniu i ... łups ... połknąłem krzesło. Ja jestem na zewnątrz, ono jest wewnątrz, ja jestem nim, ono jest mną ... i tak, że tak powiem, razem sobie siedzimy. Więc, zastanawiacie się pewnie, na czym polegała tragedia? ...

Po pewnym czasie zacząłem drętwieć. No bo przeciesz ileż można tak siedzieć? Poza tym było już za dziesięć siódma, a o siódmej trzydzieści pięć odchodził ostatni autobus, którym mogłem dostać się do pracy.

Zacząłem się nerwowo wiercić. Próbowałem oderwać nogi od podłogi. Wszystko na próżno. Podskoki? Taak, podskoki. Z początku jakby nieśmiałe podrygi, z czasem coraz wyższe, równomierne wyskoki. Tak, wyżej, wyżej! I na boki, i w lewo, i w prawo, i do przodu, i ... na pysk.

- Jamrozy! Co ty wyprawiasz z tym krzesłem? - w drzwiach stała moja żona.- Odbiło ci, czy co? Wiesz ile teraz kosztuje takie krzesło?
Oczywiście, że nie wiedziałem, ten stary rupieć, który był we mnie, miał chyba ze dwadzieścia lat.
- Rusz się wreszcie, bo spóźnisz się do banku. Wiesz jak ciężko teraz o dobrą pracę?

- Kochanie ... - wyszeptałem nieśmiało. - Ja ...ja ... to krzesło ... ja je po ... połknąłem.
Nastała chwila wyjątkowej ciszy. Właściwie była to tylko chwilka, mi jednak wydawało się, że trwa w nieskończoność.
- Odbiło ci ! - stwierdziła - Mówiłam ! Taki stary, a taki głupi. Czy słyszałeś, żeby ktoś kiedyś połknął krzesło?
- Nie - odpowiedziałem zgodnie z prawdą.

Przyglądała mi się uważnie. Obeszła dwa razy do okoła, zaglądnęła pod spód.
- Jamrozy! - krzyknęła - Ty naprawdę zjadłeś to krzesło! Co my teraz zrobimy? Jak ty pojedziesz do pracy?
Zaczęła wpadać w panikę. Biegała po kuchni i machała rękami.
- Kochanie, kochanie, uspokój się ...
- Co?! Jak mam się uspokoić, zeżarłeś krzesło i to w dodatku w całości! Mogłeś przynajmniej pogryźć. Spójrz na siebie jak ty wyglądasz! Jak ja się teraz ludziom na oczy pokażę?

No tak... ty... a co ja mam powiedzieć? Zaraz muszę jechać do pracy. Co powie mój szef, gdy mnie zobaczy? Co powiedzą koledzy? A klienci? Jak JA, się ludziom na oczy pokażę?
- Wiem! - krzyknęła, aż podskoczyłem (chciałbym powiedzieć ... na krześle). - Wiem! To proste! Jeśli nie możesz być normalnym człowiekiem, będziesz naszym nowym krzesłem. No, może trochę dziwnym, ale ...
- Co ty wygadujesz? To ja, Jamrozy, twój mąż! Jak, jak mogę być krzesłem?
- Tak, ale ... jesteś ... taki podobny ... . Co teraz zrobimy?
- Nie martw się. Muszę tylko jakoś dostać się do pracy. Gdy już będę na miejscu, wszyscy będą myśleli, że po prostu siedzę na krześle. Musisz mi tylko trochę pomóc - powiedziałem, sam nie wierząc w to co mówię.
- Dobrze, dobrze, co mam robić? - spytała, jakby jednak trochę uspokojona moimi słowami.
- Po pierwsze muszę się jakoś ruszyć. Bez tego ani rusz - powiedziałem i zauważyłem,
że zaczęło prześladować mnie słowo "ruch".
- Słuchaj, spróbuj przewrócić mnie na kolana, może w ten sposób będę mógł chodzić.
Spróbowała. Niestety, po raz drugi tego dnia wyrżnąłem pyskiem w podłogę i wcale mi się to nie podobało. Ustawiła mnie z powrotem w pozycji "siedzącej".

Przez dłuższą chwilę trwaliśmy w milczeniu. Byłem zrezygnowany. Wydawało się, że już nic na moją obecną sytuację nie można poradzić. Będę musiał tak siedzieć do końca swoich dni. Ja - "człowiek - krzesło".
- Dlaczego po prostu nie spróbujesz poruszać nogami? - spytała w zamyśleniu.
- Co powiedziałaś? - odpowiedziałem pytaniem na pytanie, chociaż dobrze słyszałem co powiedziała.
- Dlaczego nie poruszasz nogami, czyż nie w ten sposób porusza się większość stworzeń na tej planecie? - odparła bardziej ożywiona tym co wymyśliła.
- Dlaczego? - powtórzyłem pytanie w myślach. - No właśnie dlaczego? Dlaczego nie używam nóg? Przecież teraz mam dwie pary, dwa razy po dwa czyli cztery, wspaniałe nogi! Dlaczego nie próbuję poruszać się jak normalny, czworonożny człowiek?
- Kochanie! - krzyknąłem - Jesteś wspaniała! Powiem więcej, jesteś genialna!
- Ależ ... wydawało mi się to ... normalne - powiedziała lekko zaczerwieniona.
- Tak to jest normalne, że nogi służą do poruszania się. To normalne, że chodzi się na nogach . Każde dziecko to wie. Tylko dlaczego JA siedząc tu tyle czasu na to nie wpadłem? Dla......
- Kochanie, może byś jednak spróbował - przerwała mi w pół słowa.
- Spróbował co? - spytałem wybity z kontekstu swojej mowy na temat nóg i poruszania się.
- Chodzić, za dziesięć minut odchodzi autobus - odparła siląc się na spokój.
- Ach tak, chodzić, oczywiście.

Spróbowałem. Poruszyłem prawą przednią nogą. Zareagowała tak jak chciałem, wysunęła się do przodu. Byłem zdziwiony, chyba do końca nie wierzyłem, że coś z tego będzie.
Uśmiechnąłem się w stronę mojej genialnej małżonki. Odpowiedziała mi tym samym.
Ok. czas na nogę lewą. Wysunąłem ją podobnie jak prawą i ... łups ... na dupę.
Dwie przednie poszły do przodu, tylnie natomiast, zostały z tyłu. Zrobiłem coś w rodzaju szpagatu na czterech nogach.
- Kochanie - wyszeptałem nieśmiało - Czy mogła byś mi pomóc wstać?
Kolejna próba była już bardziej owocna. Bardzo szybko nauczyłem się używać także tylnich kończyn i synchronizować ruchy wszystkich czterech. Najpierw powoli, potem coraz szybciej zacząłem przemieszczać się po pokoju. CHODZIŁEM.

Żona w tym czasie, widząc moje postępy, przyniosła moje drugie śniadanie, zarzuciła mi płaszcz na oparcie - ramiona i szepnęła, wyraźnie ze mnie dumna:
- O czwartej czekam z obiadem.
Kątem oka widziałem jak stoi w otwartych drzwiach i przygląda się jak, niezdarnymi jeszcze krokami, kieruję się w stronę przystanku.

Na przystanku o tej porze jak zwykle panował spory tłok. Ławka była zajęta przez szczęśliwców, którzy przyszli najwcześniej. Siedzieli oparci, przeglądając poranna prasę, rozkoszując się ostatnim papierosem przed wejściem do autobusu. Obok stała większa grupa tych, którzy zwykli wpadać w ostatniej chwili. Byli to zazwyczaj ci, którzy mieli najbliżej więc nigdy im się nie śpieszyło. Jeszcze teraz co niektórzy wydłubywali resztki pozostałego między zębami śniadania lub rozkoszowali się wyskrobanymi z kącików oczu zastygłymi śpiochami. Jednemu z nich udało się nawet zachować sporą plamę z kremu po goleniu, ciągnącą się z za ucha, aż po brodę. W normalnych okolicznościach zwróciłbym mu delikatnie uwagę, dzisiaj jednak sam zachowałem się jak najgorszy fajtłapa, połykając w czasie śniadania stary mebel, więc cóż mogła w tym wypadku znaczyć jego malutka, nie wytarta, plamka po kremie do golenia.

Jak na razie istnienie swojej nowej osobowości udawało mi się zachowywać w tajemnicy. Po prostu każdy był zajęty swoimi sprawami i nikt do tej pory nie zwrócił uwagi na faceta siedzącego obok na krześle. Moja radość nie trwała jednak zbyt długo.
- Ej, patrzcie - jakiś gówniarz, z krzywymi nogami, szturchnął pierwszego z brzegu kumpla - dziadek przyniósł sobie z domu krzesełko.
Udawałem że nie słyszę.
- Ciekawe kto będzie pilnował mebla, jak on pojedzie? Pewnie przyjdzie jego stara! Cha, cha, cha! - podłapał rudy z wystającymi uszami.
- A może ma składane? - rzucił ten z krzywymi nogami. - Ej dziadek, masz składane?

Zacząłem nerwowo spoglądać na zegarek. Teraz już wszyscy patrzyli na mnie. Nie często przecież ludzie zabierają ze sobą na przystanek własne krzesła.
- Opłacało się panu targać to krzesło z domu? - zapytał najbliżej mnie stojący jegomość.
- Czy to takie dziwne? - odpowiedziałem pytaniem na pytanie, coraz bardziej zdenerwowany i obrażony na cały otaczający mnie świat. - Po prostu wiozę stare krzesło do pracy, czy to panu przeszkadza?
- Ależ skąd - odpowiedział szybko. - Tylko śmiesznie pan wygląda siedząc tutaj na tym krześle.
- Panie, czy ja robię panu uwagi na temat pańskiego płaszcza? - miał biały skórzany płaszcz, z zielonym, lisim kołnierzem. Wyglądał w nim jak pedał.
- No wie pan! - chyba trafiłem w jego czuły punkt. - Coś takiego! - obrócił się w drugą stronę, z miną obrażonej panienki.
- Pedał - pomyślałem.
- Ej, Juras patrz homo - usłyszałem głos rudzielca. Uśmiechnąłem się pod nosem. Jestem bezpieczny. Teraz wszyscy zajęci byli gościem w płaszczu.

Na przystanku wrzało. To zazwyczaj spokojne miejsce zamieniło się w pole bitewne. I to wszystko przeze mnie. Było mi wstyd, że to ja sprowokowałem tą całą wojnę, jednak tylko w ten sposób mogłem czuć się bezpiecznie.

Nikt nawet nie zauważył gdy zajechał autobus. Wcisnąłem więc się cichutko tylnim wejściem i przycupnąłem z tyłu w kącie. Do banku, w którym pracowałem od piętnastu lat, nie mam daleko. Wysiadam na trzecim przystanku. Tym razem jednak wydawało mi się, że droga ciągnie się w nieskończoność.
Nerwowo odliczałem sekundy i minuty. Spoglądałem jak za oknem przesuwa się metr za metrem. Bałem się, aby ponownie ktoś nie zwrócił na mnie uwagi. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego co może się ze mną stać. Po co w ogóle wychodziłem z domu w takim stanie? Co będzie gdy ktoś zorientuje się co się stało? Mogą mnie schwytać i przeprowadzać na mnie eksperymenty. Na przykład ile kilogramów potrafię udźwignąć na kolanach. Mogą mnie zamknąć w klatce i pokazywać ludziom za pieniądze .
" Panie i panowie ! Tylko u nas ! Najdziwniejszy wybryk natury - KRZEŚLAK ! "
Poczułem jak po plecach przebiega mi dreszcz, a krople zimnego potu występują na czoło.
Tak, nie jestem już tym, kim byłem jeszcze wczoraj. Nie jestem człowiekiem. Jestem dziwolągiem. Jestem KRZEŚLAKIEM.
- Nie, nie mogę się poddawać - wyszeptałem. - Przecież jestem istotą rozumną, nie jakimś tam przedmiotem. Mam żonę, mam pracę, mam nawet imię. Trzymaj się Jamrozy ! - powiedziałem sam do siebie, wyskakując na swoich czterech nogach, na przystanku przed bankiem.
- Dzień dobry panie Jamrozy - usłyszałem znajomy głos Marcela Pomadki, mojego kierownika. - Co to, nowy fotelik?
- Nie, stare krzesło, ale jestem do niego bardzo przywiązany - odpowiedziałem.
- Widzę. Nie łatwiej byłoby wziąć go pod pachę? Zresztą po co panu tutaj ten mebel, przecież mamy wygodne, nowe krzesła.
- Mówiłem już, że bardzo go lubię - nie chciałem wdawać się w dłuższą dyskusję, aby nie zostać zdemaskowanym.
- Jak pan uważa - Pomadka wzruszył ramionami - nie wiem tylko co dyrektor na to powie.
Nie odpowiedziałem na tą uwagę. Skierowałem się do swojego okienka. Czułem, że kierownik śledzi mnie swym podejrzliwym wzrokiem.
- Uf, tu jestem bezpieczny - westchnąłem, odsuwając swoje krzesło na kółkach i pakując się na jego miejsce. - Do czwartej mogę tak siedzieć i nikt na pewno nie przyczepi się do mojej pozycji. Otworzyłem szufladę i wyciągnąłem swoje rzeczy.
- Panie Jamrozy, jakie śliczne krzesło - przede mną stała Morana, kasjerka z okienka nr 5, przedmiot pożądania całej męskiej załogi banku . Blondynka, ze wspaniałym biustem i długimi nogami. Moja największa erotyczna fantazja.
- Cudowne krzesełko - powtórzyła. - Skąd je pan ma, panie Jamrozy?
- To ... to ... z domu - zacząłem się jąkać. Nigdy przedtem ze mną nie rozmawiała. Czułem,
że tracę głowę. - Mogę, mogę je pani dać - powiedziałem i zaraz ugryzłem się w język.
- Ależ nie - odpowiedziała - ślicznie pan na nim wygląda, naprawdę.
Poczułem, że zaczynam się czerwienić.
- Mogę? - spytała, wskazując na moje kolana.
- To ... to....ja ... a ... - czułem że zaraz umrę. Koniec "człowieka - krześlaka".
Uśmiechnęła się i delikatnie usiadła mi na kolanach.
- Och - usłyszałem jej szept - cudownie.
Czułem, że krew wypływa mi uszami, a serce zamieniło się w pędzącą lokomotywę.
- Och - wyszeptała jeszcze raz i wepchnęła swój język w moje zdziwione, rozdziawione usta.
- Och - udało mi się wyszeptać, czując, że tracę przytomność.
- Gdzie była moja małżonka, gdy tego uczyli? - przemknęło mi przez myśl.
- Kocham cię Jamrozy - szeptała - kocham cię, Jamrozy, Jamrozy ......
- Jamrozy, Jamrozy - jej głos uległ dziwnej przemianie - Jamrozy - otworzyłem zamglone rozkoszą oczy - Jamrozy!
Nade mną stała pochylona moja małżonka.
- Wstawaj, znowu śpisz na tym krześle. Tyle razy mówiłam ci, żebyś kładł się po kolacji do łóżka.
Nie wiem dlaczego, ale jakoś dziwnie na nią spojrzałem.



ci, żebyś kładł się po kolacji do łóżka.
Nie wiem dlaczego, ale jakoś dziwnie na nią spojrzałem.










o nas | współpraca | kontakt | Kemu Studio

Copyright © 2000 - 2008 by Kemu Studio



Twńj IP:54.225.31.188